EL CUENTO PARA LA NARRATIVA DIGITAL

Buenos días!

Como ya os contamos anteriormente, este cuatrimestre tenemos que crear una narrativa digital. En clases anteriores anduvimos investigando distintas aplicaciones para ello. Pero, para crearlo, lo primero que debemos tener es el cuento o la historia que vamos a contar.

La clase de ayer la dedicamos a ello. Cada grupo presentó su cuento y las ideas para la narrativa digital. Nos pareció que hay muy buenas ideas tanto para la narración del cuento, como para la creación de los personajes para la narrativa digital

Aquí os dejamos nuestro cuento en euskera:

"Bazen behin Kito izeneko txori txiki bat. Bere familiarekin bizi zen: aita, ama eta aitona-amonekin. Kitok eta aitonak bazuten gainontzekoengandik bereizten zituen ezaugarri berezi bat: biek moko handi-handia eta gorri-gorria zuten.

Aitonak eta Kitok oso harreman estua zuten. Egunero-egunero janari bila joaten ziren, haien mokoetan familia guztia asetzeko janari haina sartzen baitzitzaien. Gainera, aitonak eguzkia irteten ikusteko leku paregabe ugari ezagutzen zituenez Kito hauetara eramaten zuen.

Kito eta bere familiak, udaberria eta udazkena hastean, herrialdez aldatu behar izaten zuten janari gehiago zegoen lekuetara. Uda bukatzear zegoen eta aitona gaixotu egin zen. Ez zuen jateko gogorik, ezta hegan egiteko gogorik ere, horregatik Kito bakarrik joan behar izaten zen janari bila.

Heldu zen udaberria, eta horrekin batera herrialdez aldatzeko garaia. Kitok gogo handia zuen aspaldi ikusi gabeko lekuetara joateko eta aitonarekin txoko ezberdinak ezagutzeko. Baina aitonak gaixorik jarraitzen zuen eta ezin zuen herrialdez aldatu. Horregatik, Kitoren aita aitona zaintzen gelditu zen.

Kito triste zegoen aitona ez zelako beraiekin joango, eta bidaiari ekin aurretik Kito aitonarengana hurbildu zen:

• Kito: Aitona! Zu etortzea nahi dut!
• Aitona: Ez da posible, Kito! Oso gaixo nago eta ezin naiteke zuekin joan. Horregatik, hobe da hemen geratzea.
• Kito: Baina nola hartuko dut janaria orduan?
• Aitona: Lasai Kito! Zure moko handiarekin denentzako janaria hartuko duzu!

Aitonarekin hitz egin ostean, Kito lasaiago abiatu zen bidaian. Kito, ama eta amonarekin herrialde berrira iritsi zen. Hango bizitza asko gustatzen zitzaion, baina faltan botatzen zituen aita eta aitona. Egun batean, Kitok, etxera iristean, aita topatu zuen. Aitonaren bila hasi zen, baina han ez zegoela ohartu zen. Orduan, Kitok kezkatuta galdetu zuen:

• Kito: Aita, non dago aitona?
• Aita: Aitona oso gaixo jarri zen.
• Kito: Baina sendatu al da?
• Aita: Ez, Kito. Bere bihotza itzali egin da. Aitona hil egin da, eta jada ez da gurekin egongo, baina beti izango dugu gure buru eta bihotzetan. Berarekin bizitako momentu guztiak gogoratuko ditugu beti. Ez ahaztu zenbat gauza irakatsi dizkizun! Horiek egin bakoitzean gogoratu zein ongi pasatzen zenuten elkarrekin!

Orduan, Kito negarrez hasi zen. Hurrengo egunetan, Kito oso triste egon zen, ez zuen jolastu nahi eta ez zen janari bila ere joaten. Bere familia oso arduratuta zegoen.

Egun batean, amonak aitona triste zegoenean joaten zen leku batera eraman zuen Kito. Leku hori lautada eder bat zen, eta bertan laku handi bat zegoen. Aitonari lakuaren gainean hegan aritzea gustatzen zitzaiola esan zion amonak. Kitok hegoak astindu eta laku gainean biraka hasi zen. Orduan, lakuko uretan bere isladarekin aurkitu zen, eta bere moko handi gorria ikusi zuen. Kitok eta aitonak antz handia zuten. Horregatik, Kitok bere irudian aitona ikusi ahal izan zuen, eta horrela ohartu zen, aitonaren oroitzapenik handiena berarengan egongo zela. Hori jakiteak asko poztu zuen Kito eta hurrengo egunetan Kito, aitonarekin joaten zen lekuak bisitatzen hasi zen…

Eta hala bazan eta ez bazan sar dadila kalabazan eta atera dadila aitonaren oroitzapenetan".

Pronto tendréis la oportunidad de ver nuestro cuento a través de la narrativa digital.

¡Hasta la próxima!